عقرب ۲۶, ۱۳۹۶

آموزش‌هایی که روند آموزش را اخلال می‌کنند!

 رحمت الله ولیزاده

راه‌اندازی برنامه‌های آموزشی، جهت ارتقای دانش مسلکی و دانش اختصاصی آموزگاران، بدون شک یک نیاز است. وزارت معارف کشور با درک این نیازمندی، سلسله برنامه‌های آموزشی‌ای را تحت عنوان«انست» راه اندازی نموده است. این سلسله برنامه‌ها از دوسال به این سو راه‌اندازی شده است.

سلسله برنامه‌های آموزشی «انست» به شکل دوره‌یی برگزار می‌شود و اخیرا در دو مقطع زمانی ۱۲ روزه در ماه‌های میزان و عقرب برگزار شد.

این‌که این برنامه‌های آموزشی چه تاثیر مثبتی بر بهبود کیفیت نظام آموزشی کشور می‌گذارد، یک پرسش جداست اما برگزاری این گونه برنامه‌ها در جریان سال تعلیمی، سوال مهم‌تر و تأمل برانگیزتر است.

برنامه های فوق الذکر که هم آموزگاران مکتب‌ها و هم استادان دارالمعلمین‌ها شامل آن می‌باشند یک فرایند سرتاسری است که تمامی مکاتب و دارالمعلین های کشور را در بر گیرنده است. این برنامه برای امسال طوری بود که اولا عده ی از استادان تربیه معلم  در مراکز ولایات تحت آموزش دو روزه ، در دو بخش بصورت جداگانه ، مسلکی و تخصصی قرار گرفته که جمعا چهار روز آموزش دیدند و بعد ده ها تن از استادان دارالمعلمین ها برای ۱۲ روز معلمین چند والسوالی ولایات را در بخش تعلمیات مسلکی آموزش دادند ، به همین قسم در طی ۱۲ روز دیگر آنها سیمینار های رشتوی را دایر و بقیه استادان را در بخشهای مضامین ساینسی تحت پوشش گرفتند.

اشتراک استادان تربیه معلم و معلمین مکاتب در سیمینار به مدت پنج هفته  و نبود آموزگاران در صنف های درسی مربوطه شان این بخشی از سال تحصیلی و تعلیمی را اولا در دارالمعلمین ها و بعد در مکاتب مختل کرده و بی برنامه ساخته است که خود مشکل کلانی را از ناحیه کمبود استادان به بار آورده و باعث دلسردی و بی علاقگی دانشجویان به درس و تعلیم گردیده است .

بناً می‌توان گفت که تاثیرات منفی این رشته برنامه‌های آموزشی اگر بیشتر از تاثیرات مثبت آن نباشد کمتر نیست و به این ترتیب به اصطلاح عامیانه نتیجه‌اش همان«گِل چاه و سرچاه» خواهد شد. یعنی تاثیرات مثبت و منفی آن با هم مساوی می‌شود و در نتیجه می‌توان گفت که این برنامه‌ها تاثیرگزار نیست.

البته چنان‌که گفته شد، نفس برگزاری برنامه‌های آموزشی برای آموزگاران در سطوح مختلف نظام آموزش و پرورش، زیر سوال نیست، بلکه زمان‌بندی این برنامه‌ها جای سوال دارد و باید در مورد آن دقت بیشتر به خرچ داده شود. سوال این است که چرا نباید این گونه برنامه‌ها در مقاطعی از زمان برگزار شوند که دانش‌آموزان در تعطیلی تابستانی یا زمستانی بسر می‌برند و آموزگاران می‌توانند بدون این که روند درسی اخلال شود در برنامه های درسی اشتراک کنند؟

هدف اساسی طرح چنین پرسشی، در واقع جلوگیری از بی نظمی و سکتگی در روند آموزشی است. اگر دقت شود، میکانیزم‌ها و راه‌های دیگری نیز وجود دارد که می‌توان با به کارگیری از آن، این گونه برنامه‌های آموزشی را در نهادهای تعلیمی راه انداخت و از آن نتایج بهتر گرفت.

Please rate this

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *