عقرب ۲۶, ۱۳۹۶

تریبون آزاد

جوانان: سردی زمستان مرگ تدریجی بی‌جا شده‌گان را فراهم می‌کند

شاهد فرهوش، خبرنگار:

 

فقر، بی‌کاری، تعصب، نابرابری، خویش‌خوری و ده‌ها مورد دیگر در کنار انتحار کشته‌ شدن و به خاک یک‌سان شدن مردم آرمان‌گرای افغانستان به اوجش رسید. جوانان زیادی فرار از با همه چالش‌ و دشواری‌ها فرار از کشور را بر ماندن در این‌جا ترجیع دادند.

این‌که با چه جبری به سرزمین‌های دیگر خود را رساندند و سرنوشت نامعلوم و آزاردهندۀ هنوز هم شیرۀ جان‌شان را می‌مکد از چشم هیچ افغانستانی پنهان نیست. این‌که هزاران انسانی در این سرزمین در کنار دردهای دیگر درد بی‌کاری و بی‌نانی را با خود حمل می‌کنند و از این سرنوشت نامعلوم رنج می‌برند، هیچ کسی درد او را خوانده نمی‌تواند و تفسیر نمی‌کند.

خیابان‌های کابل و استان‌های دیگر افغانستان پر از فرشته‌های کوچکی اند که دست به گدایی می‌زنند و روزانه حتا بیشترشان پول یک نان خشک را نمی‌توانند پیدا کنند.  از جبر روزگار دست به دامان هر رهگذری می‌زنند تا رپیۀ را به دست آورند که نام شب مادر بیمارش را مهیا سازد، شاید او این فکر را ندارد که این رهگذر، بی‌چاره‌تر از او می‌نماید.

حرف این‌جاست که اگر حکومت و رهبران حکومت خورجین‌ها و خزانه‌های شان پر شده باشد نگاهی به حال ملت سراپا فقیر و بدبخت کنند. این زمستان کشنده را در کنار ملت که به قدر کافی مرگ آرزوهای شان را دیدند و درد دربه‌دری، بدبختی و گرسنه‌گی را کشیدند، باشند. شاید از مردانه‌گی و غرورشان چیزی کم نشود که باری سر را به خانۀ سرد و بدون سقف انسان‌های که انگشت‌شان را رنگین برای سرنوشت کودکان خویش کردند، به پای صندوق‌های رای رفته و رای خود را به نام شما ریختند، تا شما رهبر شوید و روزی دست‌شان را بگیرید و از حق شان دفاع کنید.

هستند خانواده‌های که نان شکم سیر را به روزها نمی‌خورند و از بوی غذای همسایه مست می‌شوند و اشکی برای بدبختی خویش می‌ریزند. غم نان را هنوز نتوانسته حل کنند، سرمای کشندۀ نوید آمدنش را می‌دهد و باید فکر سقف و موادی را کنند که از تهدید سرما در امان باشند.

مردانه‌گی و بزرگی‌تان را ثابت نماید، بیاید این زمستان را کنار ملتی باشید که شما از برکت شان امروز صاحب خانه، موتر، قدرت و تمام نعمت‌های که یک انسان می‌داشته باشد هشتید. من به عنوان یک فرد عادی این سرزمین به حال آن خانواده‌های اشک می‌ریزم که زیر خیمه یا در خانه‌های بدون سقف زندگی می‌کنند، می‌شرمم که چرا کاری از دستم بر نمی‌آید و کمکی کرده نمی‌توانم. گوشۀ از خورجین‌های شما می‌تواند درد ملت را دوا باشد، باری اگر شده مردانه‌گی و بزرگی تان را بر رخ مردم بکشید و نگذارید سرما جان کودکانی که آینده سازان این کشور  اند را بگیرد.

  بابك حميدزاده، دانشجوی علوم سیاسی، دانشگاه ابن سینا:

 

اِم‌سال در حالی افغانستان به پیشوازِ زمستان می‌رود که در حدودِ ۳۰ هزار خانواده، بی خانمان گشته اند.

چنانچه آمارها از وزارت امور مهاجرین و عودت کننده‎گان افغانستان می‌رسانند که “شمار بیجاشده‎گان از ولایات مختلفِ کشور، به بیش از ۲۸ هزار خانواده می‎رسد.”

به‌گفتهء این وزارت، “بیشتر خانواده‎ها به خاطر جنگ‎ها و تا حدی هم حوادث طبیعی در ولایات، هلمند، کندز، ننگرهار، فاریاب، سرپل و ارزگان، بیجا شده‎اند.”

ریباکه تاویرس مسئول بخش زنان سازمان ملل متحد در افغانستان،طی نشستی در کابل،گفته است که:” افغانستان در سطح جهان دومین کشوریست که شمارِ زیادی از خانواده‎ها در نتیجه جنگ و نا آرامی مجبور به ترک خانه‎های شان شده و به نقاط مختلف کشور بیجا شده‎اند.”

این در حالی‌ست که اکثرِ این بیجا شده‌گان وضعِ اقتصادی خوبی نداشته،از داشتنِ مسکن و سرپناه،بی بهره بوده و بیشتر شان در زیر خیمه ها سکنا گزیده اند.

تعداد زیادی از این خانواده‌ها،در کنارِ کمبود مواد غذایی،از داشتن آبِ آشامیدنی نیز محروم اند.

با سرد شدنِ هوا،بیماری های واگیر (به ویژه در میانِ کودکان)شیوع پیدا میکند،که در صورت عدمِ مراجعه فوری به درمانگاه،میتواند سبب از بین رفتنِ آنها  گردد.درحالی که مشکلاتِ چون بی‌سرپناهی،کمبودِ آذوقه،نداشتنِ آبِ آشامیدنی،عدمِ دسترسی به خدماتِ بهداشتی،اینک سردی هوا؛تا اندازهء زیادی عرصه را به این خانواده‌ها تنگ کرده است،بی توجهی حکومت و بی برنامه گی وزارتِ امور مهاجرین و عودت کننده‌گان،نشانه ضعفِ آنها در مبارزه با این معضل است.

در حالی که سالانه پولِ هنگفتی از سویی کشورها و سازمانهای بین المللی،برای کمک به بیجا شده‌گانِ داخلی افغانستان،به خزانه دولت واریز میشود،اما با آنهم نرسیدنِ کمک ها به خانوادگان مستضعف،حاکی از وجود فساد در این وزارت است.

امید می‌بریم حکومت به این نارسایی ها توجه لازم را مبذول داشته و راهکاری را برای حل مشکلاتِ این خانواده‌ها در پیش گیرد.

و به آرزوی روزی که به خاطرِ جنگ یا حادثه‌ی طبیعی،خانواده‌ی بی سرپناه نشود و ما گواهِ افغانستانِ عاری از آواره،بی خانمان و مهاجر باشیم!

اسدالله نورزي، د خوست مدنی فعال:

 

که د هيواد روان امنيتي حالت، د خلکو اقتصادي وضعيت او همدارنګه د سږني ژمي يو ناڅاپي راتګ ته فکر وکړو نو سړی له دې ځايه اټکل کولای شي چې دا به د افغانانو لپاره يو ناوريني او تر ټولو سخت ژمی وي، ځکه يو خوا د سون توکو او خوراکي موادو بيې ډيرې لوړې دي، بل خوا په کور د ننه روانو جګړو ډير خلک له خپلو کورنو او مېنو څخه بې ځايه کړي دي.

همدارنګه په دې وروستيو کې د ګونډيو هيوادونو له خوا په ځانګړي توګه پاکستان هيواد څخه هلته مهاجر افغانان په بې برخليکه توګه افغانستان ته راشړل شوي دي. د دې تر څنګ په دې وروستيو کې د خلکو او کورنيو اقتصادي وضعيت هم مخ په خرابيدو دی، ځکه دلته لازم د کارکولو فرصتونه نشته او ډيری ځوانان او خلک بې کاره ګرځي. نو دا ټول د دې سبب کيدای شي چې سږنی ژمی د افغانو کورنيو لپاره ډير ننګونکی اؤسیږي.

له افغان حکومت، نړيوالو بشردوستانه سازمانونو او په کور د ننه ملي سوداګرو څخه مو هيله ده چې دوی بايد دغو بې سرپناه، غريبو او بې ځايه شويو کورنيو لپاره د فرصتونو په ايجاد کې همکاري وکړي، د دوی لپاره ژمني کالي او لباسونه، خوراکي توکي او ځينې نور د اړتيا وړ مواد چمتو کړي. که داسې ونه شي نو خدای مه کړه چې سږنی ژمی به په افغانستان کې يو له ناورينونو ډک ژمی وي.

Please rate this

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *