سنبله ۲۴, ۱۳۹۶

جوانان: بسته کردن دروازه دانشگاه هیچ منطق ندارد

قربان ادیب، خبرنگار: 

از ظلم در میانمار تا بستن دروازه دانشگاه در کابل؛ اما منطق در اینجا چیست؟

آری! مسلمان برادر مسلمان است و انسان‌ها برای خود مسوولیت می‌دهند تا از وضعیت گذرای آدم‌های دور و نزدیک شان بدانند، آگاه باشند، به حال و احوال هم‌دیگر برسند، از همکاری‌های شان مستفید شوند که همانا به قول سعدی بزرگ ” بنی آدم اعضای یکدیگر اند” را در زندگی شان پیاده کنند اما واکنش تا واکنش است.

دو روز پیش دانشجویان دانشگاه کابل به رسم اعتراض در برابر ظلم و استبداد حکومت میانمار در برابر مسلمانان این کشور شعار دادند و هشدار هم همچنان….

دانشجویانی که همه شان‌را نسل جوان شکل می‌دادند در این حرکت شان دروازه دانشگاه را تا چند ساعتی بستند و بی گمان خود شان هم از یک روزی درس عقب افتادند.

پرسش که مطرح می‌شود  این است آیا واقعن مسدود کردن دروازه دانشگاه در کابل چه تاثیری می‌تواند  داشته باشد برای یک راه حل در میانمار ؟ از دیدگاه خیلی ها ” سکوت “…

باید نوشت که این گونه حرکات غیر منطقی جوانان به ویژه دانشجویان بدور از منطق و حتی آموزه های دینی و انسانی است دلیلی اگر این حرکت شان به اساس اسلام باشد و می‌گویند ظلم در دین اسلام جایگاه ندارد پس اسلام عزیز گفته است که “آموختن علم بر مرد و زن فرض است” حالا دیده می‌شود که این دانشجویان دروازه یک فرض خداوندی را بسته اند.

اگر بحث عواطف انسانی درکار باشد بلی ابراز همدردی یک انسان به انسان دیگر در جامعه بشری یک امر است با این حال در این‌جا به هزاران دانشجوی دیگر یک روز درس را در پشت درهای بسته دانشگاه سپری کردند آیا ظلم بر حق اینان نیست؟

یقینن این باری نخستی نیست که دانشجویان دانشگاه کابل دروازه این دانشگاه را می بندند بلکه در گذشته‌ها نیز چنین اتفاقی به وقوع پیوسته؛ اما باید جدی گرفته شود در حقیقت افراطیت شاخ و دم بیشتری ندارد بلکه این حرکات می‌تواند بخشی از پروژه‌های افراط گرایان قرن بیست و یک در افغانستان باشند و باید مردم و حکومت از این تفکرات سازماندهی شده به سادگی عبور نکنند و اگر این روش تداوم داشته باشد درد سری برای فردا خواهد بود.

و بحث دیگر  و مهم این که بیشترین اوقات وضعیت افغانستان هم “کشوری که این دانشجویان شامل آن می‌شوند” روزگاری کمتر از میانمار را تجربه نمی‌کند و این کشت و خون‌های که امروز میانمار را می‌لرزاند؛ هر روزی مردمان کشور خود شان به آن دست و پنجه نرم می‌کنند؛ اما کمتر دیده شده است که این آقایان برخیزند و بگویند چرا این‌قدر ظلم، چرا این‌قدر کشتار، چرا این‌قدر انتحار و انفجار …… و در مورد عاملان این وقایع بپرسند بی گمان باید به حال اینان رسید.

 آرزو آسنات، دانش‌آموخته خبرنگاری، دانشگاه کابل: 

بسته کردن دروازه‌ دانشگاه کابل توسط دانشجویان به رسم اعتراض امر تازه‌ای نیست، بلکه این عکس العمل از دیر زمانیست به این سو به بهانه‌های گوناگون توسط یک عده دانشجویان و یک عده جوانان با لباس دانشجویی جریان دارد.

با وجود این که دانشگاه مکانی است جهت آموزش و فراگیری دانش و تنها جایی‌ست که سیاست از آن جدا است و هیچ عقده‌ی سیاسی نباید دامن‌گیر آن شود؛ اما با تاسف در افغانستان برعکس دیگر کشورها از دانشگاه و دانشجویان بیشترین استفاده سیاسی صورت می‌گیرد و بارها اتفاق افتاده است که درهای آن به رسم اعتراض برای مدتی بسته شده است. می‌توان با جرات ادعا کرد که اکثر این اعتراضات از خوابگاه پسرانه دانشگاه کابل بر می‌خیزد و پشت تمام این خیزش‌ها دستان سیاسی و مذهبی کار می‌کند. دستانی که خوب می‌دانند چگونه از احساسات و خونگرمی جوانان به نفع خود استفاده کنند.

این بار دروازه دانشگاه کابل بسته شد تا این دانشجویان حمایت شان را از مسلمانان میانمار اعلام کنند؛ اما آیا واقعن این اعتراض در این مکان منطقی بود؟

دانشجویان خوابگاه فقط نقش عروسک‌هایی را بازی می‌کنند که با حرکت دستان یک عده استفاده جو  صورت می‌گرفت. درست است که  اعتراض و تشکیل گردهمایی حق شهروندی تمام ما است؛ اما اگر این حرکت منطقی و از روی احساسات باشد نه تنها این که فایده‌ای ندارد بلکه سبب ایجاد اختلافات نیز می‌شود. اگر دانشجویان احساساتی عمل نمی‌کردند با تعقل کافی برنامه ریزی می‌کردند شاید برای حمایت شان از مسلمانان میانمار حرکت مدنی خوبتری به راه می‌انداختند تا این که دروازه‌های دانشگاه را ببندند و یا حد اقل مکان بهتری را برای اعتراضات شان انتخاب می‌کردند. جایی که سبب مزاحمت به مردم و اختلال در سیستم درسی دانشگاه‌ها نمی‌شد؛ اما با تاسف این جوانان زیر تاثیر تبلیغات یک عده استادان رفته، عجولانه و احساساتی دروازه‌های دانشگاه کابل را بستند. این عمل‌شان نه تنها این که سبب اختلال در درس‌های دانشگاه شد بلکه امنیت جانی صد‌ها دانشجو را که از خانه‌های شان برای رفتن به دانشگاه بیرون شدند را با خطر مواجه ساخت.

اميد نبي زاده، دانش‌آموخته خبرنگاری، دانشگاه ابن سینا:

از بدو تاسيس نظام جديد كه از پانزده سال  در افغانستان بعداز دوره سياه طالباني مي‌گذرد، حركت‌هاي مدني كنشگراني زياد داشته است. اين كنشگران كه با دانش تجربي و علمي از كشورهاي همسايه بر گشتند، نقش مهم در ايجاد حركات‌هاي مدني ايفاء نمودند. به مرور اين حركات ميان مردم وارد زندگي اجتماعي گرديد و با آن كه تقلید گران زيادي پيدا كرد، عليه اعمال دولت نيز بيشتر استفاد گرديد است. نسل جديد كه از عناصر مهم اين حركات به حساب مي‌ايند تا جاي تباني خوبي با آن داشته و طبق برنامه و سازكار مشخص مسير درست خود اش را طي كرده  است، اما متاسفانه در بعضي موارد با مشكلات نيز همراه بوده؛ نبودبرنامه منظم، عدم اشنايي با ماهيت تظاهرات، بي توجۀ به منافع عمومي در جريان تظاهرات كه منجر به سرقت و يا خرابي اماكن و اموال مردم مي‌گردد و نبود رهبري سالم از طرف برگزار كننده‌گان كه چشم انداز مشخص تظاهرات در آن مد نظر گرفته شود. در تازه ترين مورد دانشجويان دانشگاه كابل در يك تظاهرات اعتراضي عليه قتل روهينديا يي ها در ميمانمار كه توسط بودايي ها و نظاميان اين كشور صورت مي‌گيرد، گرد هم آمدند، اما متاسفانه اين تظاهرات به خشونت كشانيده شد و پوليس با دانشجويان درگير شدند.

اول اين كه اين اعتراض در ماهيت خودش يك حركت بشردوستانه عليه كشتار مسلمان ها در ميانمار است و هر اتباع افغان جز اين جهاني هستي كه به دهكده كوچك در عصر كنوني تبديل شده، حرف خود اش را داشته باشد، اما تظاهرات دانشجويان دانشگاه كابل با يك برنامه نامنظم و روي احساسات انجام شد كه منطق اين رفتار را زير سوال بُرد. روي همرفته بستن دروازه دانشگاه هيچ تغيرِ در وضعيت  مسلمانان ميانمار ايجاد نمي‌كند، جز اين كه فرصت را به افراد و گروهاي مي‌دهد كه پُشت اين برنامه ها اهداف سو مي‌ريزند و از افكار دانشجويان احساساتي استفاده سو مي‌نمايند. به عبارت ديگر بيان اين مساله كه ما هنوز با نسل روبرو هستيم كه از خشونت كار مي‌گيرند، و براي تغير اين ذهنيت‌ها راه دراز و دشوارِ را در پيش دارم و هر لحظه نسل جوان را تغير افكار منفي تهديد مي‌كند.  دانشجويان بايد بدانند كه نبايد اين دوره سازندگي را درتعلقات سياسي و مذهبي سپري كنند و مسووليت اعظيمي را كه به دوش دارند، قرباني اهداف شوم افراد و اشخاص استفاده جو نمايند. تظاهرات حق مدني هر شهروند است و چه بهتر كه مطابق قانون و هماهنگي صورت گيرد تا به جهانيان ثابت گردد كه نسل جوان در فرايند جهاني شدن بهتر قدم مي‌گذارد و براي يك افغانستانِ مترقي و آباد تلاش مي‌نمايند.

Please rate this

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *