حوت ۲۰, ۱۳۹۵

زنان افغانستان؛ قربانی تعبیض و خشونت!

از هشتم مارچ روزجهانی همبستگی زنان، در افغانستان در حالی تجلیل می‌شود که افزون بر افزایش خشونت‌ها علیه زنان، تبعیض نیز چالش جدی در برابری آن تعداد از زنان و دخترانی در بیرون از خانه کار می‌کنند محسوب می‌شود.

 فعالان حقوق زن در کشورهمواره، حکومت را بی‌توجۀ در جلوگیری از افزایش خشونت‌ علیه زنان و ندادن سهم به زنان در اداره‌های دولتی متهم می‌کنند.

هر چند در طی ۱۵ سال‌ گذشته زنان در افغانستان دست آوردهای قابل ملاحظه در بخش‌های مختلف داشته اند و حضورشان در کنار مردان در همه بخش‌ها محسوس است، اما فعالان حقوق زن همواره مقام‌های حکومتی به خصوص ریاست جمهوری به را کم توجۀ در راستای توان‌مند سازی زنان و دادن برای آنان در پست‌های کلیدی متهم می‌کنند.

 فعالان حقوق زن مدعی اند که وزارت امور زنان در نظام کنونی یه نهاد سمبولیک است و این نهاد نتوانسته انتظاری را که زنان کشور از مسوولان آن داشتند براورده سازد.  به باور آنان در حالی که هستند زنانی که توانانی رهبری و مدیریت را در پست‌های کلیدی دارند، اما به دلیل تبعیضی که در اداره‌های دولتی علیه زنان وجود دارد، تاکنون تعداد انگشت شمار زنان در پشت‌های کلیدی گماشته شده اند.

به باور فعالان زن در کشور، زنان افغانستان تنها با خشونت در کشور روبرو نیستند، بل تبعیض در برابر زنان، از چالش عمده برای زنانی است که در بیرون از خانه کار می‌کنند و باید آنان در اداره‌های که کار می‌کنند تبعیض را تحمل کنند و به دلیل تعبیضی که در آنان وجود دارد از توانایی‌های که دارند تنوانند استفاده کنند.

در تازه ترین مورد شماری از زنانی که در ولایت‌های غربی کشور در صفوف نیروهای امنیتی کار می‌کنند، گفته اند؛ “با وجود داشتن توامند‌ی و برابر با مردان، اغلب در سمت‌های پایین، به کار گماشته می‌شوند.”

 آنان هم‌چنان گفته اند، بست‌های کافی برای بانوان وجود ندارد که بتوانند از طریق آن ترفیع کرده و مصدر خدمت به کشور و دیگر زنان شوند.

عالیه عزیزی، یکی از نظامیان زن در ولایت هرات که در محفلی به مناست هشت مارج زور همبستگی زنان صحبت می‌کرد، گفت که بزرگترین مشکل فراروی زنان نظامی عدم باورمندی مقام‌ها به توانایی زنان است.

ندا عزیزی، دیگر منسوب پولیس زن در هرات نیز در این محفل گفت که با آن که زنان مؤظف در نهادهای امنیتی سبب پیشرفت سیستم و آرامش خاطر مراجعین زن به شمار می ‌رود، اما هیچ پُست مدیریت و رهبری به آنان سپرده نمی‌شود.

فاطمه جعفری، نماینده شورای ولایتی هرات در این محفل تاکید کرد؛ تا زمانی که زنان پشتوانه در وزارت‌های امور داخله و دفاع نداشته باشند، نمی‌توانند در صفوف نیروهای امنیتی پیشرفت نمایند.

خانم جعفری افزود که در وزارت‌خانه‌ها در سطوح بلند تر زنانی وجود ندارند که بتوانند پالیسی ساز باشند و برای حل مشکلات زنان با دید زنانه برخورد کنند.

این درحالیست که محمد اشرف غنی رئیس جمهوری کشور، در روز تجلیل از هشت مارچ( روز جهانی همبستگی زنان) در کابل گفت که هنوز هم بی‌ عدالتی علیه زنان وجود دارد و تا زمانی که به مشکلات زنان، از چشم زنان نگریسته شود، مبارزه با بی‌عدالتی در برابر زنان، مؤفق  دست اورد نخواهد داشت.

 رئیس جمهوری کشور همچنان تاکید کرد: “در شرایط بحران‌زده و بیمار، به زنانی که در بیرون از خانه کار می‌کنند، به چشم شکار نگریسته می‌شود و نگاه‌های هرزه فرصت می‌یابند تا حرمت و کرامت زنان را نادیده بگیرند.”

 آقای غنی همچنان تصریح کرد که هنوز جایگاه زن در زنجیرۀ تولید تعریف نشده و شبکه‌های مدیریتی در انحصار مردان است.

فتانه حسن زاده عضو نهاد فرهنگی و اجتماعی تساوی که در نشستی به مناسبت روز همبستگی زنان(۸ مارچ)  در کابل صحبت می‌کرد، گفت که  زنان در افغانستان با دو نوع مخالف، مواجه هستند، مخالفین که می‌فهمند، اما عمداً به خاطر مشارکت زنان مخالفت می‌کنند با این روز که شامل انسان‌های با سواد و نکتایی دار حکومتی هم می‌شود و یک تعداد که منافع‌ شان را با حضور زنان در خطر می‌بینند و یک تعداد از لحاظ مذهبی  به گونۀ ناپسند و افراطی  بر حضور و مشارکت زنان در اجتماع  سیاست مخالفت دارند.

ثریا صبحرنگ، کمیشنر حمایه و انکشاف حقوق زن در کمیسیون حقوق بشر افغانستان، نیز مدعی است که افزون بر خشونت که علیه زنان و دختران در کشور وجود دارد، زنان و دخترانی که در اداره‌های دولتی و خصوصی کار می‌کنند با تبعیض نیز روبرو هستند و این چالش سبب شده است که مشارکت زنان به خصوص در اداره‎های دولتی کاهش یابد.

 خانم صحب‌رنگ مدعی است: ” برخی از زنان و دخترانی که در اداره‌های دولتی کار می‌کنند، برای او قصه کرده اند که  مدیران شان برای آنان گفته مدیران شان با نگاه‎های بسیار زننده به سویی آنان نگاه می کنند و و از آنان خواهش‌های نامشروع داشته اند و آنان مجبور شده اند کار شان را ترک کنند.

بر بنیاد یک پژوهش که  حدود سه هفته پیش از سویی احصائیه مرکزی و وزارت امور زنان نشر شد، با آن که حدود ۶۰ درصد ادارات دولتی و غیردولتی در زمینۀ موضوعات مربوط به جندر کار می‎کنند؛ اما۵۱.۴ درصد آمرین مرد و ۱۷.۴ درصد آمرین زن، در محیط کاری برای کار زنان ممانعت ایجاد کرده اند.

 از سویی هم بررسی‌های کمیسون مستقل حقوق بشر افغانستان، حاکی از آن است که  از آغاز سال ۲۰۱۶ میلای تا کنون ۸،۶ درصد خشونت علیه زنان  در افغانستان افزایش یافته است.

 بر بنیاد اماری که از سوی این کمیسون ثبت شده است، از آغاز سال ۲۰۱۶ میلادی تاکنون، ۵۵۷۵ مورد قضیه خشونت علیه زنان در افغانستان صورت گرفته است که قتل، بریدن گوش و بینی زنان، خود سوزی، ضرب و شتم و کتک زدن را شامل می‌شود.

Please rate this

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *